106 yillik kültür ve gelenek nerede, gören oldu mu?
Acidan kacilmiyor. Ne kadar kacmaya calisirsan calis gelip seni buluyor o aci, nerede ve her ne yapiyorsan yap. Leblebi yerken mesela, corabini giyerken, yada soguktan cenen uyusmusken mesela. Kendilerini insan evladina bir kere bile sevirmeyecek olan vahsi ve ac sokak kedileri miyavlayarak senden yiyecek bir seyler isterken mesela. Gelir bulur seni, o aci. O kactigin sey bulur ve icine girer. Senin olur, sen olur. Teslim olursun caresiz, acik yaralarindan girer vücüduna. Sen o olursun.
Bazen de, hani olur ya, hicbir sey anlamazsin olup bitenden. Anlatsinlar istersin ne olup bittigini. Anlatsalar da anlasan, ama kimse cikmaz ortaya bir seyler anlatmak icin sana. Ortaliklarda gezinenler ise baska seyler anlatirlar sana, ihtiraslarini mesela. Suclarini, baska suclar göstererek örtmeyi. Eskiden, o güzel altin caglardan degil, simdiki zaman paralel ortamlardan beslenen sevgilerini. Cirkinliklerini bir de. En cok da onu.
Bazen olur ya, hicbir sey anlamazsin olup bitenden. Bu kez de anlamak icin yazarsin bazi seyleri. Icini dökersin, anlama cabani paylasmak icin. Belki uzaklardan bir ses duymak icin. Belki bir isik, uzaklarda da olsa, görmek icin. Bir kivilcim belki, ciglik cigliga cigrislari bastiracak bir ses.
Iste bu, onun yazisi. Anlatmanin degil, anlamaya calismanin yazisi. Acinin yazisi. Aslinda icinde bulundugumuz kaos, tam bu olsa gerek. Sokaklarda sessizlik, sari kirmizi renklere gönül vermis insanlarin üzerinde bir tedirginlik. Forumlarda, sosyal ortamlardan, belkide Danimarka´nin bir futbol forumunda Galatasaray´in bulundugu kaos ortamini tartisanlar cikar karsimiza. Hepsinin tek bir amaci vardir belkide? Cok sevdikleri Galatasaray´i kaos´tan kurtarmak. Sari kirmizi renklerin altinda toplanan, onlari birbirine baglayan, sohbet ettiren, tartistiran, gönülleri baglayan köprüdür Galatasaray. Hepsi baskadir bu cocuklarin. Yüzleri, elleri, sevdalari, ve korkulari baskadir. Farketmezsiniz onlari, neden onlari farketmediginizi anlamazlar. Buraya cimbom icin, cimbombom´u kurtarmak icin buradalardir. Anlamazlar niye Galatasaray icin tartisirlar, elestirirler. Onlari Galatasaray´li durusunu ögretmek icin tartismalara son verilmez, cünkü onlar baskadir, baskadir bu cocuklar. Özlemleri de olur, hüzünleri de. Evleri buradadir, vatanlarida. Bir gol herseyi unutturur kimi zaman, unutur insan tüm dertleri. Soguk bir mart ayinda, fransiz filelere mesin yuvarlagi köseye dogru giderken KEWEEEEEEEELL! diye haykirmaktir kimi zaman, yada "aman allahim, kupa bizim" diye duygulanmaktir.
Adnan Polat istifa derler.
Mustafa, Ayhan ve Baris artik defolsun derler.
Yönetim istifa derler, aksamlari rahatca uyuyamazlar sirf bunun icin.
Yaziklar olsun, bu ruhsuz futbolcularla takim yürümez diye bagirirlar.
Galatasaraylilik, tüm ögeleriyle bir bütündür. Bu nedenle bölünmez, parcalanamaz. Bu yolda ugras verenler, tarih boyunca oldugu gibi, hicbir zaman basarili olamazlar.
Sevgi dolu bir aksam gecirmeniz dilegiyle, iyi geceler :)